Autor: Kamila Urbaniak

Właścicielka Gabinetu PeritusMed Kamila Urbaniak. Absolwentka stacjonarnej logopedii ogólnej i klinicznej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego we współpracy z I Wydziałem Lekarskim Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu neurologopedii i wczesnego wspomagania rozwoju dziecka na Uczelni Łazarskiego w Warszawie. Diagnosta i terapeuta integracji sensorycznej (Centrum Integracji Sensorycznej). Terapeuta czaszkowo-krzyżowy. Neurorehabilitant. Członek zwyczajny Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji Głosu oraz Polskiego Towarzystwa Terapii Miofunkcjonalnej. Pracuje jako Biegła Sądowa w Sądzie Okręgowym w Koninie i Instytucie Naukowo-Badawczym IurisMed w Kutnie. Absolwentka Psychodietetyki Akademii Nauk Społecznych i Medycznych w Lublinie oraz Psychotraumatologii. Specjalista żywienia dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią. Autorka książki Funkcjonowanie dzieci ze spektrum autyzmu w przedszkolu oraz licznych artykułów naukowych z dziedziny logopedii. Członek rady naukowej w projektach badawczych z zakresu pedagogiki i medycyny. Certyfikowany diagnosta ADOS-2. Aktualnie studentka surdologopedii.

Działy
Wyczyść
Brak elementów
Wydanie
Wyczyść
Brak elementów
Rodzaj treści
Wyczyść
Brak elementów
Sortowanie

Polisensoryczna rehabilitacja dziecka z zespołem Waardenburga

Osoby z zespołem wad wrodzonych stanowią coraz częstszą grupę pacjentów trafiających pod opiekę specjalistów. Mimo iż zarówno świadomość jest większa, jak i diagnostyka bardziej zróżnicowana oraz unowocześniona, to zespoły genetyczne oraz diagnostyka dysmorfologiczna są „Kopciuszkiem” współczesnej genetyki. Powstają bowiem wady genetyczne, które nie zostały jeszcze opisane w literaturze, będące dla lekarzy, specjalistów, rodziców i przede wszystkich osób nią dotkniętych bardzo dużym wyzwaniem, pod różnymi względami. Stosunkowo mało zbadana wiedza na temat danego zespołu jest czynnikiem negatywnym, by wdrożyć zwielokrotnioną szybką interwencję terapeutyczną i medyczną. Niezmiernie ważne jest, aby dzielić się wiedzą i doświadczeniem dotyczącymi chorób rzadkich. To pozwala stworzyć grupę porównawczą, znaleźć cechy wspólne i wytyczne do podstawowych założeń planu terapeutycznego.

Czytaj więcej