Autor: Justyna Nosorowska
Niepełnosprawność dziecka wciąż bywa postrzegana przede wszystkim przez pryzmat ograniczeń funkcjonalnych. W praktyce edukacyjnej i terapeutycznej uwaga koncentruje się na trudnościach w obszarze komunikacji, poruszania się czy przetwarzania informacji. Rzadziej dostrzega się, że dziecko z niepełnosprawnością – niezależnie od rodzaju i stopnia zaburzenia – pozostaje osobą doświadczającą świata w pełni. Przeżywa ono emocje, buduje relacje i poszukuje swojego miejsca w grupie. W konsekwencji to nie sama niepełnosprawność stanowi największe wyzwanie w funkcjonowaniu dziecka, lecz sposób, w jaki jego zachowania i komunikaty są odczytywane przez otoczenie. Trudności pojawiają się szczególnie w sytuacjach społecznych, których odmienne tempo działania, nietypowy sposób komunikowania się czy ograniczenia poznawcze mogą prowadzić do niezrozumienia, wycofania lub wtórnego wykluczenia. Dziecko nie tyle nie potrafi się komunikować, ile często nie jest rozumiane w sposób adekwatny do swoich możliwości i sposobów funkcjonowania.
Wysoka wrażliwość (WWO) nie jest zaburzeniem ani jednostką diagnostyczną. Stanowi cechę temperamentu, związaną z głębszym i bardziej intensywnym przetwarzaniem bodźców – zarówno tych płynących z otoczenia, jak i wewnętrznych. Dzieci wysoko wrażliwe odbierają świat w sposób szczegółowy, silniej reagują na zmiany i intensywniej przeżywają emocje.
Bajkoterapia to metoda pracy z dziećmi, która łączy element literatury dziecięcej z oddziaływaniem terapeutycznym. Odpowiednio dobrane bajki mogą wspierać rozwój emocjonalny, pomagać w radzeniu sobie z trudnościami i budować wiarę w siebie. W pracy terapeutycznej bajki stają się nie tylko źródłem przeżyć estetycznych, ale przede wszystkim narzędziem rozmowy i refleksji.