Obserwacja kliniczna

Prawidłowo przeprowadzona obserwacja kliniczna daje nam szereg istotnych informacji. Będziemy mogli ocenić, jak kształtuje się uwaga i koncentracja u dziecka, jak radzi sobie ono z reagowaniem na polecenia werbalne, czy jest w stanie planować swój ruch i panować nad swoim ciałem. Dodatkowo umożliwia ocenę lateralizacji, motoryki małej i dużej, koordynacji wzrokowo-ruchowej, a nawet daje sugestie związane z tym, jak wygląda napięcie mięśniowe u dziecka – czy jego dystrybucja jest prawidłowa, czy konieczne jest skonsultowanie tego ze specjalistą. 
Jakie próby wchodzą w skład obserwacji klinicznej i co one nam właściwie mówią na temat zachowania dziecka? Przede wszystkim należy mieć świadomość, że w czasie całego spotkania diagnostycznego powinniśmy zwracać uwagę na wszelkie objawy nadruchliwości czy nadmiernego pobudzenia układu nerwowego. 

Świadczyć o tym mogą następujące zachowania:

• trudności z koncentracją na wykonywanym zadaniu,
• szybka przerzutność uwagi, przechodzenie z jednej aktywności do kolejnej bez ich zakończenia,
• trudności z doprowadzeniem zadania do końca, szybkie zniechęcanie się, nudzenie,
• krążenie bez celu po pomieszczeniu, trudności z wybraniem jakiejś aktywności czy zabawki,
• podejmowanie działań szybko, chaotycznIe, bez większego zastanowienia się,
• trudności z wejściem w interakcję z terapeutą, z podjęciem współpracy czy z dostosowaniem się do obowiązujących zasad,
• trudności z przyjęciem określonej pozycji i utrzymaniem jej przez wyznaczony czas – dziecko zazwyczaj szybko zaczyna się wiercić, kręcić, bujać, skakać, samo wprowadza się w ruch,
• widoczne objawy nadreaktywności na bodźce dotykowe – mocne reakcje układ...