Różnicowanie zaburzeń behawioralnych w diagnozie SI

Często jest tak, że nadreaktywność, wycofanie, impulsywność czy unikanie podejmowania różnych działań bywają zakwalifikowane jako zaburzenia emocjonalno-behawioralne, podczas gdy przyczyną tego stanu rzeczy są problemy z przetwarzaniem bodźców sensorycznych. Błędnie postawiona diagnoza może doprowadzić do tego, że terapeuta pracujący z dziećmi będzie podejmował nieodpowiednie oddziaływania, a co za tym idzie – może pogłębiać trudności i w konsekwencji doprowadzić do jeszcze poważniejszych problemów z radzeniem sobie z emocjami. 
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie ram teoretycznych, klinicznych i praktycznych umożliwiających różnicowanie zaburzeń SI z trudnościami behawioralnymi i lękowymi, z uwzględnieniem obserwacji funkcjonowania dziecka, mechanizmów neurobiologicznych oraz implikacji dla planowania terapii.
Zaburzenia w obszarze integracji sensorycznej są spowodowane nieprawidłowym przetwarzaniem bodźców dochodzących do dziecka z jego otoczenia. W konsekwencji dziecko nie jest w stanie przejawiać odpowiednich zachowań adaptacyjnych. 

Zaburzenia te mają charakter:

• zaburzeń w obszarze modulacji sensorycznej przejawiających się nadwrażliwością (czyli zbyt mocna reakcja) lub podwrażliwością (tj. zbyt słaba reakcja) sensoryczną, a wg L. Miller również poszukiwaniem sensorycznym,
• zaburzeń dyskryminacji sensorycznej,
• trudności w obszarze planowania motorycznego (dyspraksja). 

Zaburzenia integracji sensorycznej zauważalne są u dzieci już w pierwszych miesiącach życia, a wraz z upływem czasu stają się coraz bardziej wyraźne i intensywne. Ich obecność może znacznie utrudnić funkcjonowanie dziecka w codzie...