Nowe spojrzenie na gotowość dziecka do terapii

Zachowanie dziecka w reakcji na stres

Zachowanie dziecka może być oddolne, odruchowe, automatyczne, i stanowić reakcję na stres. Tak bywa najczęściej. Tylko czasami bywa odgórne, czyli jest intencjonalne i zaplanowane przez dziecko. Pamiętajmy też, że kontrola impulsów rozwija się u dzieci w wieku trzech i pół roku. Patrzymy więc na maluchy z jeszcze większą troską i uważnością, wysyłamy im sygnały bezpieczeństwa (o tym w dalszej części artykułu), by w ten sposób zmniejszać ich stres, pomóc im się regulować i dać szansę na budowanie gotowości do terapii. 
Pamiętajmy też, że umiejętność posługiwania się myśleniem odgórnym w celu kontrolowania własnych zachowań kształtuje się u dzieci w wyniku rozwoju mózgu oraz ich aktywnego zaangażowania w relacje z opiekunami.
Zachowania dziecka to wierzchołek góry lodowej. Widzimy, co się dzieje, a jeśli znajdziemy odpowiedź na pytanie dlaczego, dostaniemy wskazówki na temat przyczyn takiego zachowania i czynników wyzwalających.
Patrzę wtedy na dziecko i zadaję sobie pytania:

• Co ci się przydarzyło?
• Jak mogę ci pomóc?
   

Jakie Twoje potrzeby są teraz niezaspokojone?

Zdarza się, że na terapię integracji sensorycznej przychodzą dzieci skierowane przez np. logopedów, z informacją, że proszą o wsparcie, bo dziecko nie potrafi wysiedzieć przez minutę na miejscu, nie jest zainteresowane zabawami lub siedzi wystraszone i wtulone w mamę. Popatrzenie na takie dziecko z perspektywy jego potrzeb sensorycznych i emocjonalnych, z uwzględnieniem pobudzenia układu nerwowego, przynosi wskazówki, od czego zacząć, by współpraca w ogóle była możliwa. 
Do gabinetu przychodzi tata z dwuipółlatkiem. Antek jeszcze nie mówi, nie bawi się zabawkami, tylko je rozrzuca, ma trudności, by usiedzieć na miejscu nawet w trakcie posiłku. Jest z nimi ośmiomiesięczny brat chłopca, któremu tata zaczął właśnie zdejmować kurtkę. Antek w tym czasie zobaczył mój telefon, rozpoznał ikonkę YouTube’a, włączył i szukał bajki. Ja byłam zaskoczona, tata zaś z dumą opowiadał, jakiego ma bystrego syna, który sam włącza sobie bajki. Nie widział w tym nic złego, bo opieka nad młodszym synem (był na urlopie tacierzyńskim) zajmowała mu sporo czasu. Antek mógł...