Zgodnie z klasyfikacją ICD-11 zaburzenie ze spektrum autyzmu (SA) charakteryzuje się trwałymi deficytami w zdolności do inicjowania i utrzymania wzajemnej interakcji społecznej i komunikacji społecznej oraz szeregiem ograniczonych, powtarzalnych i sztywnych wzorców zachowań, zainteresowań lub aktywności, które są wyraźnie nietypowe lub przesadne dla wieku osoby i kontekstu socjokulturowego.
Dział: Metody terapii
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD, Autism Spectrum Disorder) to złożone, neurorozwojowe zaburzenia charakteryzujące się trwałymi deficytami w zakresie komunikacji werbalnej i niewerbalnej, interakcji społecznych oraz obecnością powtarzalnych wzorców zachowań i zainteresowań. Pomimo szerokiego wachlarza dostępnych interwencji terapeutycznych – od terapii behawioralnych, przez treningi umiejętności społecznych, aż po wspomagającą farmakoterapię – wielu pacjentów nadal boryka się z trudnościami, które znaczną miarą ograniczają ich codzienne funkcjonowanie.
Coraz częściej można spotkać się z sytuacjami, w których terapeuci integracji sensorycznej rezygnują z przeprowadzania diagnoz, odsyłając klientów do innych specjalistów w tym zakresie. Zdarza się również, że terapeuci decydują się na prowadzenie terapii u dziecka bez wcześniejszej diagnozy lub chociażby konsultacji. Konieczne jest pochylenie się nad tym tematem oraz zastanowienie się, z czego wynikają trudności oraz jakie działania można byłoby podjąć, aby uniknąć tego typu sytuacji. Warto więc przeanalizować problem i odpowiedzieć sobie na pytanie: „Czy ja robię diagnozy i czy dobrze się z tym czuję?”. Taka odpowiedź jest punktem wyjścia do refleksji.
Stwierdzenie mówiące o tym, że oddech to życie, nie jest żadnym odkryciem. Powszechnie wiadomo, że oddychanie ważniejsze jest niż dostarczanie organizmowi pożywienia i wody. Bez tlenu jesteśmy w stanie przetrwać zaledwie kilka minut. Z drugiej strony, oddychanie jest procesem dla nas naturalnym i odruchowym. Oddychamy, nie myśląc o tym, że powinniśmy oddychać. Nasz coraz szybszy tryb życia i ciągła gonitwa sprawiają, że coś, co jest dla nas procesem naturalnym, przestaje nim być. Oddychamy płytko, szybko, nieświadomie. To źle, bardzo źle. Zmiany, jakie w nas wtedy zachodzą, są bardzo niekorzystne, szkodliwe, ale na szczęście nie są nieodwracalne.
Bajkoterapia to metoda pracy z dziećmi, która łączy element literatury dziecięcej z oddziaływaniem terapeutycznym. Odpowiednio dobrane bajki mogą wspierać rozwój emocjonalny, pomagać w radzeniu sobie z trudnościami i budować wiarę w siebie. W pracy terapeutycznej bajki stają się nie tylko źródłem przeżyć estetycznych, ale przede wszystkim narzędziem rozmowy i refleksji.
Zajęcia z integracji sensorycznej kojarzą się bardzo często z pracą z małymi dziećmi. Zresztą na taką specyfikę pracy wskazuje również dobór sprzętu
do zajęć. To przecież przede wszystkim huśtawki, zabawki poznawcze, ścieżki sensoryczne, piłki, klocki, kolorowanki, masy plastyczne i substancje brudzące. Jednak należy zauważyć, że coraz częściej wsparcia w tym zakresie potrzebują również nastolatkowie i osoby dorosłe. Jest to spowodowane przede wszystkim rosnącą świadomością wśród coraz większej grupy ludzi, ale także narastającymi trudnościami w funkcjonowaniu, które wraz z wiekiem nie wyciszają się, a coraz bardziej pogłębiają.
W naszej codziennej pracy spotykamy się z dziećmi z różnego rodzaju zaburzeniami. Każde z zaburzeń niesie konkretne implikacje dla funkcjonowania dziecka i powoduje różnorodne trudności w życiu społecznym. Obok nadwrażliwości dotykowej, bardzo problematycznym zaburzeniem jest nadwrażliwość przedsionkowa. Dlaczego tak się dzieje i jakie objawy ona generuje oraz co może mieć największy wpływ na jej pojawienie? Poniżej przyjrzymy się bardzo szczegółowo tym trudnościom.
Diagnoza jest właściwie najważniejszym procesem – pozwala nam rozpoznać trudności dziecka i ustalić kolejne działania terapeutyczne. Powinna być ona przeprowadzona w rzetelny sposób. Podstawowym krokiem, który trzeba wyznaczyć do realizacji, jest przeprowadzenie wywiadu z rodzicami. Jest on niezbędnym narzędziem do określenia tego, jak dziecko jest postrzegane przez swoich bliskich, co dla nich jest największą trudnością, z czym oni się borykają i w jakich obszarach chcieliby uzyskać wsparcie. Nie da się jednak ukryć, że jest to bardzo często ich subiektywny punkt widzenia i nie zawsze te trudności, z którymi przychodzą do nas rodzice, są tymi, które powinniśmy od samego początku terapeutyzować.
Zaburzenia SI mogą prowadzić do trudności ruchowych, emocjonalnych i społecznych udzieci. Jednym z kluczowych narzędzi zarówno diagnostycznych, jak i terapeutycznych w pracy z dziećmi z zaburzeniami SI jest palpacja – świadome, celowe stosowanie dotyku o różnej intensywności i charakterze. W artykule przedstawiamy, jak palpacja wpływa na dziecko w procesie diagnozy i terapii SI, z uwzględnieniem mechanizmów neurofizjologicznych, praktycznych technik oraz indywidualizacji podejścia terapeutycznego.
Ostatnio obserwuje się dość ciekawe zjawisko – dzieci mają dobry słuch, a jednak nie słyszą we właściwy sposób, mają problem ze zrozumieniem poleceń, nie reagują na kierowane do nich komunikaty. Wielu specjalistów zastanawia się, skąd biorą się wspominane wyżej trudności i w jaki sposób należy nad nimi pracować. Okazuje się, że przyczyn należy poszukiwać w zaburzeniach przetwarzania słuchowego. W tym artykule zastanowimy się, czym te zaburzenia są, jakie są ich przyczyny oraz jakie działania można podjąć, aby wspomóc dziecko i dać mu poczucie akceptacji i zrozumienia.
Zajmowałam się ostatnio zagadnieniami wiedzy, budowania relacji oraz samodzielności, które uznaję za kluczowe filary w terapii integracji sensorycznej (SI) u dzieci z niepełnosprawnością ruchową. Jest to szeroki, lecz niezwykle istotny punkt wyjścia, pozwalający na dalsze rozwijanie tematu w kolejnych artykułach.
Alergie przewlekłe, obejmujące zarówno alergie wziewne, pokarmowe, jak i skórne, dotyczą około 40% populacji. Przewlekła alergia u dzieci nie jest wyłącznie problemem układu immunologicznego – ponieważ koreluje również na podstawowe, prymarne funkcje całego organizmu. Rozwój każdego dziecka i jego prawidłowe funkcjonowanie, w tym układu oddechowego, pokarmowego, a także skóry, może zostać zaburzony przez stałą ekspozycję na alergeny. Funkcje prymarne, takie jak oddychanie, połykanie, ssanie, żucie, mowa, motoryka – odgrywają kluczową rolę w harmonijnym przebiegu rozwoju człowieka.