Dział: Metody terapii

Z badań nad mózgiem wynika, że informacje o zabarwieniu emocjonalnym zostają łatwiej zapamiętane niż neutralne[1].

Ideą „porannego kręgu” było opracowanie polisensorycznej stymulacji dla dzieci z głębszą niepełnosprawnością intelektualną. Celem zajęć było utworzenie płaszczyzny do spotkania, komunikacji dziecka z terapeutą i innymi rówieśnikami w warunkach i klimacie sprzyjających budowaniu relacji, zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Jest to swoisty rytuał, umożliwiający odbiór wrażeń z otoczenia za pomocą wszystkich dostępnych zmysłów. Oddziaływania terapeutyczne powinny bowiem wpływać zarówno na umysł dziecka, jak i na jego emocje oraz uczucia. Jak zaplanować przebieg zajęć, aby nie tylko stymulować zmysły, ale również dać możliwość komunikacji z inną osobą? 

W niniejszym artykule przyjrzymy się terapii akceptacji i zaangażowania (ACT) i przede wszystkim skupimy się na metodach pracy, praktycznych ćwiczeniach ukierunkowanych na rozwinięcie elastyczności psychologicznej w kontekście pracy z depresyjnym nastolatkiem z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Zaproponujemy sytuacje oraz techniki terapeutyczne, które będzie można z powodzeniem zaaranżować zarówno w warunkach gabinetowych, jak i domowych.

Co to są zaburzenia więzi? Czy mamy aktualną wiedzę dotyczącą tego aspektu? Czy niepełnosprawność intelektualna lekkiego stopnia intensyfikuje objawy pozabezpiecznego przywiązania? Poniżej przedstawiam proponowane wskazania, formy pracy i oddziaływań psychoterapeutycznych poprawiających funkcjonowanie dziecka w obszarze emocjonalnym i relacji społecznych.

Dzieciom z zespołem Aspergera brak motywacji do nawiązywania kontaktów interpersonalnych, choć – jak wskazują wyniki badań – pojawia się u nich chęć tworzenia bliskich relacji. Holistyczne podejście do pomocy terapeutycznej, które uwzględnia zarówno wsparcie terapeutyczne dzieci, jak i ich rodziców, jest ważnym elementem do budowania więzi z innymi ludźmi. Jak je zorganizować i jakie są kluczowe elementy pracy?

Tematyka mutyzmu wybiórczego budzi coraz większe zainteresowanie specjalistów. Nadal trwa dyskusja, kto powinien prowadzić terapię i jaki sposób jest najlepszy. Jedni uważają, że jedyną słuszną formą pomocy są oddziaływania grupowe, drudzy, że indywidualne, a jeszcze inni, że logopedyczne. A jak jest naprawdę? O tym poniższy artykuł.

Współcześnie coraz częściej u dzieci diagnozuje się spektrum autyzmu. Liczba osób rozwijających się w tym wzorcu rozwojowym zwiększa się w szybkim tempie. Każdy nauczyciel, psycholog, pedagog, terapeuta prędzej czy później spotka na swojej ścieżce zawodowej co najmniej jedno dziecko z ASD. Warto poszukiwać i otwierać się na nowe, inne spojrzenia skutecznego wspierania tych osób, biorąc pod uwagę ich wzorzec rozwojowy. Dlaczego terapia skoncentrowana na rozwiązaniach tak dobrze sprawdza się w pracy z różnymi ludźmi, w tym z osobami ze spektrum autyzmu?

Czym jest outdoor education? Jak Leśne Przedszkola i Leśne Szkoły wykorzystują outdoor education do pracy terapeutycznej z dziećmi z ASD? Co takiego proponuje i jak działa outdoor education?

Generalizacja jest jednym z warunków skuteczności zajęć TUS oraz uznania, że zakończyły się one sukcesem. Celem wdrażania generalizacji jest dojście do etapu, kiedy kształtowane lub zmodyfikowane zachowania są prezentowane przez ucznia w różnych środowiskach oraz w obecności różnych osób, a nie tylko terapeuty. Jak to zrobić w praktyce?