Dział: Metody terapii
Ocena procesów przetwarzania sensorycznego jest bardzo złożona i nie należy do najłatwiejszych, ponieważ duże znaczenie ma analiza wyników prób klinicznych, obserwacji dziecka podczas różnych aktywności oraz ocena koncentracji uwagi, reaktywności, a także funkcjonowania emocjonalno- -społecznego. Do przeprowadzenia właściwej oceny konieczne są nie tylko wnikliwe badania, ale także wiedza o codziennym funkcjonowaniu dziecka.
Wczesna i szybka diagnoza zaburzeń ze spektrum autyzmu jest niezwykle ważna, lecz także trudna. Jest to złożony, wielowymiarowy proces. Często sprawia wiele trudności nawet doświadczonym klinicystom. To dlatego, że autyzm przyjmuje różne formy, co wynika zarówno z niejednorodności patogenetycznej, jak i z różnic indywidualnych. Dodatkowo obraz kliniczny bardzo często zaciemnia współwystępowanie innych zaburzeń.
Chcąc skutecznie wspierać ucznia w pokonywaniu ujawnianych przez niego trudności w obszarze społeczno-emocjonalnym, należy najpierw zrozumieć ich genezę. To oczywiste, że każdy z nas dorosłych chętnie przyjąłby gotowy zestaw „recept” wyjaśniających, co konkretnie należy zrobić, kiedy dziecko prezentuje określone zachowania, bez zbytniego ich analizowania. Niestety, to tak nie działa.
Każdego roku rodzice dzieci z ASD w normie intelektualnej nie mogą znaleźć dla swoich dzieci dobrego miejsca w szkole. W szkołach specjalnych nie ma dla nich miejsca. Klasy specjalne dla autystycznych uczniów bez ograniczeń poznawczych są nadal rzadkością. Opiekunowie pozostawieni de facto bez wyboru decydują się najczęściej na klasy integracyjne. Szybko okazuje się, że piękna w założeniach idea edukacji włączającej jest w praktyce rozwiązaniem, z którego nikt nie odnosi korzyści.
Integracja powinna polegać na stworzeniu takich samych warunków dla dzieci typowo rozwijających się oraz dla dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Szkoła powinna respektować prawa obu grup i dać możliwość do wszechstronnego ich rozwoju. Jakie zachowania ucznia powinny „zatrzymać” nasze myślenie o integracji? Które deficyty utrudniają wdrożenie dziecka niepełnosprawnego do klasy integracyjnej?
Ze zjawiskiem problemów wychowawczych spotykają się coraz częściej zarówno rodzice, jak i nauczyciele w przedszkolu. Często zdarza się, że dziecko może prawidłowo funkcjonować w rodzinie, natomiast sprawiać problemy wychowawcze w przedszkolu, a bywa także odwrotnie. Jakie zatem metody wprowadzać, pracując nad zachowaniami trudnymi dzieci z niepełnosprawnością intelektualną?
Integracja „w szerokim znaczeniu wyraża się w takim wzajemnym stosunku pełno- i niepełnosprawnych, w którym są respektowane takie same prawa, liczą się takie same wartości, w których stwarza się obu grupom identyczne warunki do maksymalnego, wszechstronnego rozwoju”. W procesie integracji dzieci pełnosprawne i z zaburzeniami rozwoju uczą się tolerancji, współdziałania z drugą osobą, niesienia pomocy, czy akceptacji inności. Przedstawiamy pomysły na zabawy, które mogą mieć różnorodne wymiary terapeutycznej integracji uwzględniającej współdziałanie i współtworzenie dzieci.
O integracji w obszarze pedagogiki specjalnej najczęściej mówi się w kontekście osób z niepełnosprawnością i tego, jak wiele mogą zyskać dzięki funkcjonowaniu wśród swoich rówieśników. A przecież na integracji zyskują nie tylko osoby ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, ale również środowisko, w którym przebywają. Jak zatem w praktyce wygląda proces integrowania się dzieci z niepełnosprawnością i jakie korzyści oraz możliwe zagrożenia może za sobą nieść?
Seksualność osób z niepełnosprawnością intelektualną determinowana jest przez specyfikę funkcjonowania intelektualnego, możliwości do wyrażania własnej seksualności, nawiązywania intymnych relacji i przeżywania doświadczeń seksualnych. Zatem seksualność będzie inaczej kształtowała się u osób z lekką, umiarkowaną, znaczną i głęboką niepełnosprawnością intelektualną.[1] Jakie czynniku wpływają na kształtowanie się postaw seksualnych osób z NI? Jakie szanse i ryzyka są związane z ich funkcjonowaniem? Dlaczego edukacja seksualna ma kluczowe znaczenie w rozwijaniu niezależności osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną?